A ORIENTACIÓN DA DANZA NO FIN DE SÉCULO

Pina Bausch (1940-2009) creou a danza-teatro sen estruturas narrativas nin lineais. A súa marca compositiva apoiouse na sucesión de cadros ou episodios que, como accións simultáneas ou imaxes impactantes, construiu a partires dos materiais dos seus bailaríns da Wupperthaler TnazTheater. As súas máis de cuarenta coreografías fan referencia continua ó movementos cotián e ós procesos psicolóxicos universais, que nas súas pezas clásicas como Cafe Müller ou A Consagración da Primavera, afondan no lado máis escuro do ser humano.

Carolyn Carlson (1943) califica a súa danza de “poesía visual”. O seu estilo acuático e fluído, apoiado na improvisación como base compositiva, caracteriza unha danza experimental dunha esencial beleza clásica.

Anna Theresa de Keersmaker (1960) posúe unha estética mínimal e exquisita. Coa súa compañía Rosas creou composicións matemáticas e minimalistas como Rosas danst Rosas, no que interrelacionan a danza co cine e o vídeo, e o interese polas formas orgánicas.

La la la Human Steps é unha compañía canadiense que ampliou o vocabulario de movemento da danza contemporánea cara unha potencia acrobática e unha estética acorde coa música rock. Hoxe investiga nas formas neoclásicas, moi alonxada dos seus inicios nos oitenta.

DV8 é unha compañía londinense dirixida por Lloyd Newson que sempre propón temas politicamente candentes. Emprega unha linguaxe – o teatro físico – que provén do xesto cotián, da relación co cine e a palabra, e a hibridación con diversos tipos de linguaxes corporais.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s